دلالت مىكند كه گناه مداوم دارد . به عبارت ديگر ، نفس لوامه او رفته است و نفس عماره بر او حكمفرما شده است . در قرآن ، افرادى كه زكات ندهند ، به معناى افراد خودخواه ، خودمحور و افرادى كه به فكر فقرا ، ضعفا و آبرومندها نباشند ، آمده است . آن زكات اصطلاحى در قرآن به عنوان « صدقه » آمده است : « خُذ مِن اموالِهِم صَدَقَةً » « 1 » اما زكاتهايى كه در قرآن شريف مرتب تكرار شده در مقابل عبادت بدنى ، عبادت مالى است : « الَّذينَ يُقيمونَ الصَلوةَ وَ يُوتُونَ الزكوةَ » . در آيه « الَّذين يومِنونَ بِالغَيبِ وَ يُقيمُونَ الصَّلوة وَ مِمّا رَزَقناهُم يُنفِقونَ » « 2 » به جاى « اتوا الزكوة » مى فرمايد : « وَ مِمّا رَزَقناهُم يُنفِقونَ » . معناى زكات در قرآن اين است ؛ يعنى آن كسى كه مى توانند كمك كنند و نمى كنند ؛ قرآن ، كفر و شرك را بر اينها اطلاق كرده است . مى فرمايد : « وَيلٌ لِلمُشرِكينَ الَّذينَ لا يُوتونَ الزَكوة وَ هُم بِالآخِرَةِ هُم كافِروُن » « 3 » ؛ يعنى : واى به مشرك ، آن كسى كه زكات مالش را نمى دهد و آن كسى كه كافر است . در اين آيه بر فاسقى كه از نظر مالى كوتاه مى آيد اطلاق كفر شده است . در آغاز سوره ماعون نيز بر چند دسته از كناهكاران اطلاق كفر شده است : « أَرَأَيتَ الّذي يُكَذِّبُ بِالدّينِ » ؛ اى پيغمبر ! آن كه كافر است و آن كه دين را قبول ندارد كيست ؟ 1 . آن كسانى كه مى توانند به يتيمها رسيدگى كنند و نمى كنند . 2 . آن كسانى كه مى توانند به فقرا رسيدگى كنند و نمى كنند . 3 . آن كسانى كه نماز مى خوانند ، ولى نماز را سبك مى شمارند و در وقت نماز ، غافل از نمازند . 4 . آن كسانى كه ريا و تظاهر بر كارهايشان حكمفرماست . 5 . آن كسانى كه مى توانند گره از كار مسلمانها بگشايند ، اما نمى گشايند .

--> ( 1 ) - اى رسول ما ! تو از مومنان صدقات را دريافت دار . ( توبه / 103 ) ( 2 ) - آن كسانى كه به جهان غيب ايمان آرند و نماز به پا دارند و از هر چه روزيشان كرديم انفاق كنند . ( بقره / 3 ) ( 3 ) - واى بر مشركان ، آنان كه هرگز زكات به فقيران بينوا نمى دهند و به عالم آخرت به كلى كافرند . ( فصلت / 6 - 7 )